Workations en wijze lessen

workation en wijze lessen

Een workation is een goede manier om werk te verzetten, maar het kan ook confronterend zijn zo met jezelf. In deze blog deel ik wat ik leerde tijdens twee dagen solo werken.

Workation in een woonwijk

Ik ben net terug van twee dagen ‘workation’. Ik wilde graag wat werk gedaan krijgen. Ik liep er thuis en op kantoor tegenaan dat ik voor deze werkzaamheden niet de ruimte en de rust vond om er ongestoord aan te werken. Dus ik dacht: ik ga twee dagen naar een plek waar ik in alle rust kan werken. Ik had geregeld dat er tijdens die twee dagen goed voor Olaf (m’n bijna tweejarige zoontje) gezorgd zou worden. Dus vrij om te gaan.

Bij een workation heb ik zelf het beeld van een knusse accommodatie in een idyllische omgeving. Eind vorig jaar had ik bijvoorbeeld een plekje ergens midden op de Veluwe, tussen de prachtige, toentertijd herfstkleurige bomen. Nadeel daarvan was dat ik steeds het gevoel had dat het zonde was om daar te zijn en niet van de omgeving te genieten. Dus ik moest wandelen en buiten zijn van mezelf, maar ik moest ook geen tijd verspillen en hard doorwerken.

Workation in een boshuisje

Om die innerlijke strijd deze keer tegen te gaan heb ik het nu anders aangepakt. Veel mensen in m’n omgeving zijn nu met vakantie. Ik heb gevraagd of ik iemands huis voor twee dagen mocht lenen. En dat mocht. Stuk minder idyllisch, wel heel praktisch.

En om er verder voor te zorgen dat ik die twee dagen zo optimaal mogelijk kon benutten had ik vooraf bedacht wat daarvoor nodig zou zijn. Een soort spelregels voor mezelf.

Vier spelregels

  1. Ik ga vooraf bepalen wat ik wil doen in die twee dagen en hoeveel tijd ik daaraan wil besteden. Voordat ik aan een nieuwe taak begin, bedenk ik eerst hoe ik die taak aan moet pakken om het binnen die tijd te doen. Dit is het punt ‘taken kaderen’ uit de blog 5 fantastische inzichten over tijd, met de credits voor dit inzicht voor Celine Charlotte.

 

  1. Gebaseerd op m’n ervaring van de Veluwe: ik moet geen dingen van mezelf. Ik kom om te werken en dat is wat ik ga doen. Ik heb ook vooraf alvast boodschappen gedaan en twee porties zelfgemaakte soep meegenomen. Want ik wil graag genoeg groenten en fruit eten op een dag, maar het kost ook tijd om dat te kopen en prepareren. Om het dilemma “Moet ik doorwerken of moet ik tijd nemen om te voorzien in mn groeten en fruit intake?” voor te zijn, heb ik dat vooraf alvast geregeld.
Groeten en fruit
  1. Ik ga genoeg rust nemen tussendoor. Want, zoals beschreven in het boek Focus van Mark Tigchelaar, je brein (en jij) heeft het nodig om tussendoor weer op te kunnen laden. Ik kan niet aan één stuk door werken. Het resultaat wordt er beter van als ik tussendoor voldoende pauze neem. Dus daar houd ik rekening mee bij het inplannen van m’n werkblokken.

 

  1. En tot slot, ik ga niet werken met een gestrest gevoel. Dat werkt namelijk niet lekker. En dat gevoel krijg ik als ik meer wil doen dan lukt in een bepaalde tijd. Dus als punt 1 toch niet goed werkt en ik langer over m’n taken doe dan bedacht, dan ga ik niet stressen, pauzes skippen en als een malle doorwerken om het toch af te krijgen. Nee joh. Dan neem ik juist even afstand om rationeel te bekijken hoe en waar ik kan schuiven.

Hoe de realiteit m’n spelregels overneemt

En dan nu de hamvraag: welke van deze 4 dingen is daadwerkelijk gelukt in de praktijk? Ik vraag me ineens af of hamvraag in het Frans een “question de jambon” is. Maar dat geheel terzijde.

Mijn twee dagen begonnen met een kort belletje. Ik had daar zelf om gevraagd en kreeg last minute de optie dat het wel op maandag zou kunnen, net op het tijdstip dat ik de start van een werkblok had gepland. Bellen was niet het plan voor dat werkblok, maar het zou maar kort duren, minuut of vijf. Met vijf minuten minder lukt het ook wel om alles uit dat werkblok gedaan te krijgen, dus prima, laten we maandag bellen.

Bijna anderhalf uur verder bleek het toch niet zo’n kort belletje te zijn. Ik voelde meteen stress toen ik na het bellen naar m’n planning keek. Zo wordt het wel krap allemaal. Maar toch maar gewoon beginnen aan wat ik eigenlijk wilde doen nu.

En dat gaat lekker! Dit is een project dat wat langer loopt en m’n doel was om eerst inzicht te krijgen in de huidige status en dan wat eigen acties voor het project uit te voeren. Ik heb in de afgelopen periode diverse updates ontvangen van anderen, maar die niet verwerkt. Dus het voelt lekker om weer bij te zijn, alsof ik weer controle heb. En het is ook fijn om wat dingen van m’n to do lijst te kunnen strepen.

Ik heb er alleen wel langer over gedaan dan vooraf bedacht. Ik heb ook wat meer acties uitgevoerd dan ik eigenlijk bedacht had. Dus het is logisch dat ik er langer over doe. Maar, dat laat wel minder tijd voor de andere dingen die ik ook echt deze twee dagen wil doen. En ik heb ook al lang gebeld wat ik niet in heb gecalculeerd.

Toch maar eerst pauze, want dat heb ik wel nodig voordat ik een volgend werkblok inga. Met de gedachten los van werk komen er meteen weer dingen naar boven die ik “eigenlijk moet” van mezelf. Het is zulk lekker weer, dan moet ik eigenlijk wel naar buiten in m’n pauze. Eigenlijk zou ik even iets moeten doen qua beweging, anders zit ik maar de hele dag stil achter m’n laptop. Eigenlijk moet ik nu even geen nieuwe input, want als ik een boek ga lezen is m’n hoofd nog steeds bezig. Eigenlijk…. Eigenlijk….

Gelukkig lukt het me om te bedenken dat ik juist niet allemaal dingen moet willen van mezelf, regel 2 toch 😃. In plaats daarvan probeer ik te luisteren naar waar ik zin in heb: lunch, iets luchtigs kijken op Netflix waar ik niet bij na hoef te denken, maar waardoor m’n gedachten wel even weg zijn bij werk. Lekker even zo. Maar het voelt ook een beetje ‘erg’. Heb ik anderen gevraagd om voor Olaf te zorgen omdat ik wilde werken, zit ik hier ondertussen te Netflixen. Schuldgevoel…. Balen, daar had ik geen regel voor bedacht 😉.

Dit gaat te veel alle kanten op. Tijd om even uit te zoomen.

Uitzoomen en zelfreflectie

Aan de ene kant vind ik het soms vermoeiend om steeds bewust bezig te zijn met gedrag herkennen wat niet productief is, om daar in m’n hoofd een heel gesprek over te hebben met mezelf, om het steeds beter te willen doen. Het is ook lekker om het gewoon op z’n beloop te laten, te zien waar het schip strand en dat dat dan ok is. En het is ook lekker om mezelf geen geitenwollensokken-dingen te horen zeggen als ‘tijd om even uit te zoomen’.

uitzoomen en zelfreflectie

Maar tegelijk, het brengt me wel veel om de tijd te nemen om stil te staan bij waar ik nou mee bezig ben. Om onhandig gedrag te herkennen en daar wat mee te doen. Op de Veluwe was ik bijna de volledige twee dagen bezig met discussies met mezelf. Door wat ik er toen van geleerd heb heeft het me nu ongeveer een ochtend gekost om zonder plan en met zelfverwijt te werken en had ik daarna het overzicht en de rust om met een goed gevoel aan het werk te zijn. Met het resultaat dat ik voor ogen had.

Dat wil niet zeggen dat ik helemaal niet meer denk “ik moet eigenlijk…” of “ik voel me schuldig omdat…” Maar ik kan de gedachte veel sneller weer loslaten. Eerst niet. Dus na twee dagen Veluwe had ik veel werk gedaan, maar ook veel energie besteed aan wikken en wegen en overheerste het gevoel dat ik het beter had kunnen doen. Nu had ik dat vooral de eerste ochtend, maar overheerst het gevoel dat ik heb gedaan wat ik wilde en hoe ik het wilde. En dat voelt lekker joh 😃

Dus wat ik eigenlijk wil zeggen: het kost wat tijd en moeite om bewust bezig te zijn met persoonlijke effectiviteit, maar uiteindelijk levert het meer op dan dat het kost. Herken je je in bovenstaande? Probeer het eens uit!

Ik ben er heel blij mee dat het me gelukt is om m'n tijd en energie in te delen zoals het bij mij past en dat ik daardoor zoveel rust ervaar. Ik wil mijn inzichten daarover graag doorgeven, zodat anderen dit ook kunnen ervaren.